truecolours

Kids - Metaforen

Artikelindex

Metaforen

dolfijn en maanMetaforen kun je gebruiken om iemand iets duidelijk te maken, zonder dat hij of zij zich persoonlijk aangevallen voelt. Met name kinderen zijn erg gevoelig voor metaforen. Het zijn immers net sprookjes, waarbij ze hun fantasie de vrije loop kunnen laten. Zij pikken de boodschap, de moraal van het verhaal, er feilloos uit. Wij volwassenen denken vaak nog teveel na: "Dat kan toch helemaal niet?"…………Komt het u bekend voor?? Als je je kind iets bij wilt brengen op een speelse manier of als graag wilt dat je kind een bepaald gedrag verandert, kun je daarbij metaforen gebruiken.

Hierna volgen een tweetal metaforen. De eerste metafoor heb ik verzonnen voor een driejarig meisje dat een dusdanig sterke aura heeft dat ze steeds doolzielen aantrekt (doolzielen zijn zielen die de weg naar het licht nog niet gevonden hebben en hulp vragen aan iemand die hen kan waarnemen). Probeer een kind van drie maar eens uit te leggen hoe ze dolende zielen naar het licht begeleidt! Dit meisje sliep niet meer, was continue angstig en kon zich absoluut niet concentreren vanwege al dat 'bezoek' om haar heen. Dit meisje speelt veel met playmobiel, vooral met een popje genaamd 'Do' en haar roze roeibootje. Daar heb ik op ingehaakt.


Het roze bootje van Do.

Do wordt wel eens gepest door een meneer of mevrouw of soms zelfs een door kindje. Het zijn steeds weer andere meneren en mevrouwen en die zijn meestal niet zo aardig. Ze zien er vaak ook erg eng uit. Het lijken wel spoken. Er komen ook er een heleboel kinderen langs. Die kinderen zijn meestal niet zo eng. Zij willen graag meespelen en mee-eten. Maar Do wordt er wel eens moe van. Ze gaan niet altijd weg als zij dat wilt. Bovendien ziet Do's moeder ze niet en wilt dan geen extra bordje of stoeltje bijzetten. En dan kunnen ook de kinderen heel erg boos worden. Vooral 's nachts is het heel eng, dan komen er allemaal mensen door de muur. Do wil daarom niet meer in haar eigen bed slapen. Do kijkt ook heel goed om zich heen. Stel dat er weer zo'n enge mevrouw of meneer achter de deur staat?

Gelukkig heeft Do's moeder een mevrouw gebeld. Die mevrouw kan ook mevrouwen, meneren en kinderen zien, zegt ze. En wat nog veel fijner is, die mevrouw kan ze allemaal wegsturen. Ze heeft Do en haar moeder ook geleerd hoe dat moet. Maar daarvoor moest die mevrouw wel zelf eerst een grote zon op Do's kamer maken. Ze noemde het 'een doorgang naar de wereld van het licht'. Wat dat precies betekent weet Do niet. Maar ze weet wel dat de zon heel erg mooi en warm is. En ook heel erg sterk, want de enge mevrouwen en meneren en ook de kinderen gaan er allemaal naar toe en willen er graag doorheen.

De mevrouw pakt het roze bootje van Do en zet daar alle meneren, mevrouwen en kinderen in. Dan maakt ze de zon open, net als de deur van Do's klerenkast. Nu kan het roze bootje met alle mensen erin doorvaren. Ze zwaaien nog even naar Do en roepen: "Bedankt hoor!" Hierna maakt de mevrouw het zonnetje weer dicht. Nu laat de mevrouw de moeder van Do oefenen met het openen en sluiten van de zon. De moeder van Do is erg knap want ze kan het ook! En Do mag ook meehelpen. Zij is de kapitein van het roze bootje en mag iedereen aan boord roepen. Ook mag zij met het bootje door de zon heen varen. Omdat de moeder van Do niet weet wanneer er weer mensen zijn, zegt de mevrouw dat Do dit gewoon kan vertellen aan haar moeder. Samen kunnen ze dan iedereen door het zonnetje sturen!

De tweede metafoor hebben we verzonnen met ons NLP intervisiegroepje voor een van de dochtertjes (4 jaar), die steeds haar jongere broertje (1,5 jaar) mept als hij met haar speelgoed wil spelen. Moeder wil dat de oudste naar haar toe komt om hulp te vragen, in plaats van dat de oudste er op los begint te meppen. Dit dochtertje heeft veel ontzag voor Ienemienie van Sesamstraat. Als moeder in de rol van Ienemienie kruipt luistert ze meestal beter. Ook op deze informatie konden we inhaken.


Ienemienie en Tommie.

Ienemienie speelt lekker met de autootjes. Tommie komt binnen. "Wat een mooie auto's!" Hij wil ook met de autootjes spelen: Tommie pakt zomaar, zonder het te vragen, een auto! Ienemienie gilt: "Die is van mij!". Ienemienie wordt heel boos en begint Tommie te slaan, net als jij wel eens doet met Jantje. O, jee….Tommie valt tegen de muur. Oh, oh, zijn neus doet erg zeer. Er komen heel veel bloedjes uit. Ienemienie schrikt heel hard: Wat heb ik nu gedaan?" Sien moet met Tommie naar de dokter. Tommie krijgt een hele mooie Sesamstraatpleister op zijn neus. Als Tommie van de dokter terugkomt, geeft Ienemienie Tommie een dikke kus en zegt: "Sorry, ik zal je nooit meer slaan". Sien zegt tegen Ienemienie: "Het is ook niet leuk als Tommie iets van je afpakt. Kom de volgende keer maar naar mij, dan zal ik jullie helpen". Ienemienie knikt: "Dat vind ik heel fijn. Dan kunnen we goed samen spelen en hoef ik Tommie helemaal geen pijn te doen!".

Is je interesse gewekt? Lees dan eens het boek van Henri de Vidal St. Germain; "De eigen wijsheid van het kind". Dit staat bol van de metaforen/sprookjes.